Nieuwsbericht toevoegen Agenda-item toevoegen

Ds. Van Briemen ‘De God van de hoop’

Ds. Hester van Briemen-Cammeraat, geestelijk verzorger in het Capelse Verpleeghuis Rijckehove, schreef onderstaande overweging voor de website van de protestantse kerk in Capelle a/d IJssel.

Een oude man zei eens tegen zijn kleinzoon: ‘Er is een gevecht in mij. Een gevecht tussen twee wolven. De ene is slecht, jaloers, cynisch, spreekt kwaad. De ander is goed, vol liefde en vertrouwen, moed, mededogen en hoop. Die wolven vechten in mij en ook in jou om onze aandacht, steeds weer…’ De jongen dacht na, en vroeg toen: ‘Welke wolf gaat het winnen?’ Zijn opa keek hem vriendelijk aan en zei: ‘De wolf die jij voedt.’ Soms zijn mensen best voorzichtig als het gaat over hoop geven. Bang om valse hoop te wekken, of beducht voor goedkope dooddoeners. Terecht.

Maar soms kun je het zo hard nodig hebben dat iemand je moed inspreekt. Soms is er zóveel angst en bezorgdheid en verdriet in je… Dat kan je naar beneden zuigen. Je gedachten gaan maar rond. Wat kan het dan goed doen als er iemand bij je komt, en naar je luistert met een hart vol liefde. Wat kan het goed doen als mensen laten merken dat ze aan je denken.

Ik wil er nog iets aan toevoegen. Wat kan het goed doen als iemand zegt: ‘God is er ook nog…’
Ik zag het pas bij een man die zijn geheugen en zijn spraakvermogen aan het verliezen was.
Maar dat zijn zoon zich van het leven had beroofd, vergat hij niet. Wat een ellendig verdriet, wat een zelfverwijt. Of de man iets met geloof had wist ik niet. Maar in de loop van het gesprek kwam dat toch naar voren. ‘God is er ook nog…’ Zijn ogen lichtten op. ‘Ja! Ja, dat is waar! God is er ook…’ Alsof het een reddingsboei was middenin zijn wanhoop.

Ik heb het zelf ook gemerkt, te midden van grote zorg – hoe goed het doet als een ander voor je bidt. Of je met vertrouwen aankijkt en zegt: ‘God houdt zóveel van je…’ Ik vind het mooi én heel hard nodig als we tegen elkaar zeggen wat ons hoop geeft. Dat we onszelf eraan herinneren wanneer we

Soms kun je zomaar weer twijfelen: het zal wel inbeelding zijn geweest, dat ik juist dat lied op het goede moment in mijn hoofd kreeg. Het zal wel toevallig zijn dat de preek net over die Bijbeltekst ging. En de schoonheid van de schepping… ach… alles gaat er áán.

We hebben het daarom nodig om gevoed te worden met hoop en vertrouwen. Gelukkig zijn die verhalen er, en veel meer dan je misschien zou denken. Verhalen dichtbij huis, en bijvoorbeeld ook van mensen uit de vervolgde kerk. Die zijn aangrijpend en tegelijk hoopvol. Blijkbaar kán God dat: middenin een hopeloze toestand zichzelf laten zien als de God van liefde en hoop.

Naar het overzicht