De Waterlelie houd het hoofd boven water
De Waterlelie (Nymphaeaceae) is een familie van bedektzadigen. Het zijn waterplanten zowel de bloemen als de bladeren drijven op het water, maar de wortels houden de planten op hun plaats. Met zo'n zestig soorten is dit een kleine familie. De planten komen wereldwijd voor, buiten de poolstreken en de woestijnen. In Vlaanderen en Nederland komen van nature de Gele plomp (Nuphar lutea), de Witte waterlelie (Nymphaea alba) en de Noordelijke waterlelie (Nymphaea candida) voor. De plant bloeit vanaf juni en is in al zijn schoonheid vrijwel in elke sloot of plas te bewonderen.
De Bijbelse symboliek van de waterlelie (vaak aangeduid als lotus of lelie) draait om zuiverheid, goddelijke zorg, en scheppingsschoonheid. Hoewel de term in vertalingen soms overlapt met de 'lelies van het veld', kent de plant twee specifieke, directe betekenislagen in de Bijbel. De kapitelen, dit waren de sierstukken bovenop de bronzen zuilen bij de tempelingang, hadden de vorm van een waterlelie (1 Koningen 7:19, 22). Ook de grote doopvont of spoelbak in de tempel was versierd met een kelk in de vorm van een openstaande waterlelie (2 Kronieken 4:5). De bloem ontkiemt in de donkere modder onder water en groeit naar het licht. Dit symboliseert spirituele groei, zuiverheid van hart en de overwinning van het licht op de duisternis. Water en bloei wordt in christelijke kring regelmatig gebruikt als metafoor voor de doop en Gods (her)scheppende kracht in deze wereld. Het water symboliseert reiniging van onze zonden en een nieuw leven in Christus, niet alleen fysiek, maar vooral geestelijk. Paulus beschrijft in Romeinen 6:4 dat de doop de dood van de oude mens en de opstanding van de nieuwe mens in Christus is. Er zijn vele opvattingen over de doop maar zelf vind ik de gedachte dat God het initiatief nam, mij riep terwijl ik er nog niet van bewust was erg mooi. Gelukkig niet van mij afhankelijk en gekregen uit Gods hand. In die zin zou je kunnen zeggen dat God ook mij het hoofd boven water houd.