Zeepkruid is slaafs
Zeepkruid (Saponaria officinalis) is een plantensoort uit de anjerfamilie (Caryophyllaceae) die u vooral aantreft op de zandgronden. De plant dankt zijn naam aan zijn waskracht vooral gebruikt bij tere stoffen en bij het verwijderen van vetvlekken. De geslachtsnaam Saponaria verwijst naar de giftige stof saponine die de plant bevat, vooral in de wortel, en die gaat schuimen bij contact met water. De aanduiding officinalis geeft aan dat de plant medicinaal werd gebruikt. Zeepkruid is een overblijvende, kruidachtige plant die een hoogte kan bereiken tot 70 cm. Die bloeit van mei tot september. Het verspreidingsgebied van zeepkruid strekt zich uit vanaf het zuiden van Europa tot in het westen van Siberië.
Zeepkruid heeft geen directe botanische vermelding in de Bijbel, maar staat in de christelijke traditie symbool voor reiniging, zuiverheid en innerlijke heiliging. Monniken namen de plant in de middeleeuwen mee naar hun kloostertuinen. Ze gebruikten het schuimende afkooksel van de wortels om het fijne altaar linnen en priestergewaden te wassen. Hierdoor kreeg het kruid de overdrachtelijke betekenis van uiterlijke én geestelijke reiniging. In Klooster- en kerktuinen wordt zeepkruid aangeplant als tastbare verwijzing naar de zorgvuldige reiniging die in de eredienst en het kloosterleven betekenis kregen. Als Jezus de voeten wast van Zijn discipelen in Johannes 13 staat dit symbool voor Zijn liefde die tot het uiterste ging, tot bereidheid te sterven voor wie Hem toebehoren. Zoals Jezus als een slaaf de voeten waste, bracht Zijn dood ons leven. Alleen in afhankelijkheid van en in verbondenheid met Jezus lijden en dood mogen en kunnen wij delen in die majesteit en het leven dat Hij met ons voor heeft.