KBO voorzitter M. de Groot overleden
Marcel is op de kop af 10 jaar voorzitter van onze KBO afdeling geweest. Hij was, zoals hij me ooit vertelde, na de H. Mis aangeschoten door Aad van der Knaap, die tegen hem zei, ‘Jij bent met pensioen gegaan hoor ik, volgens mij zou jij een hele goede voorzitter zijn voor de KBO’. Marcel was toen zelf helemaal nog geen lid van de KBO, maar hij zag kennelijk wel de betekenis van KBO, want hij werd lid en hij stelde zich beschikbaar als voorzitter. Hij werd benoemd in de ALV van 17 maart 2016, gisteren 10 jaar geleden. We hebben 10 jaar met Marcel een hele goede voorzitter gehad en we hadden erop gerekend dat hij dit nog wel een paar jaar zou blijven. Zijn 2 benoemingstermijnen van 4 jaar zaten er 2 jaar geleden wel al op. Hij had toen tijdens de Ledenvergadering gezegd dat hij het prima vond plaats te maken voor een ander, maar dat hij ook wel door wilde gaan. Dat dacht hij nog steeds toen we het er in de aanloop van de komende ALV weer over hadden. Wij, de rest van het bestuur, hadden hem graag als voorzitter en waren blij dat hij nog door wilde gaan. Hij was zelfs in oktober ook nog voorzitter geworden van de KBO Capelle en zat vol met plannen voor deze nieuwe uitdaging!
Hoe verbijsterend is het dan dat we nu afscheid moeten nemen? Marcel was niet het type van een arm om je schouder. Maar als je wat moeilijk ter been was, kwam hij wel naast je lopen om je een handje te helpen. Kon je moeilijk naar de ontmoetingsmiddag komen, Marcel haalde je wel. Marcel was heel gedreven als het ging over voorlichting en belangenbehartiging. Hij verdiepte zich in de dingen die ouderen in gevaar konden brengen, zoals brandveiligheid, internetfraude en oplichting. Maar ook de veiligheid op straat hield hem bezig. Op straat moest het ook voor ouderen met een rollator veilig zijn, of als je niet meer zo goed kon zien, moest je zelfstandig van A naar B kunnen komen. Hij had een inventarisatie gemaakt van diepe kuilen, van rare poortjes waar je doorheen moest, van onoverzichtelijke oversteekplaatsen en dit bij de gemeente neergelegd. Hij was heel standvastig en hardnekkig bij zijn pleidooien bij de gemeente voor meer aandacht voor ouderen. Het kon hem niets schelen dat hij het 6 keer moest zeggen, het was voor de goede zaak!
Hij was bescheiden, hij hoefde niet op de voorgrond, maar bij elke bijeenkomst nam hij wel het woord om iedereen te verwelkomen en uit te leggen waar het over zou gaan. Elke maand schreef hij zijn column in onze Nieuwbrief waarin hij de actualiteit die voor ouderen belangrijk was, behandelde. Je hoefde hem daar nooit aan te herinneren, het stuk was altijd op tijd! Op mij maakte hij altijd grote indruk als hij onze kerstbijeenkomsten en de ledenvergaderingen opende. Hij kwam altijd met een treffende tekst, of een gedicht en dat verraste me telkens weer. Hier sprak een man met een diep geloof en vertrouwen in zijn God, onze God en wij rekenen erop dat hij nu rust in het huis van zijn Schepper.