Jacqueline van Sprang 'Wat blijft….'
Door J. van Sprang, pastoraal medewerker in de hervormde gemeente in Zevenhuizen, schreef onderstaande overweging over onze goede voornemens.
We hebben de eerste maand van 2026 er al weer opzitten. De tijd vliegt. Op het aanvankelijk onbeschreven blad van het nieuwe jaar staan de eerste gebeurtenissen al weer genoteerd. Hoe bent u dit nieuwe jaar ingegaan? Vol goede voornemens, vol vertrouwen in de toekomst? Plannen voor leuke dingen, goede vooruitzichten, zin in de toekomst? Of zag het er somber uit. Zorgen om gezondheid, verdriet, moeilijke dingen die er aankomen? Het zal voor ieder van ons weer verschillend zijn. Die goede voornemens…. ach het zal bij veel mensen wel zo gegaan zijn zoals het meestal gaat. Je begint er vol goede moed aan: Minder met je smartphone bezig zijn, meer lezen, meer tijd geven aan je gezin, je vrienden en familie, minder snoepen, meer bewegen…u kent het wel. En wat kwam ervan terecht? In veel gevallen is het al weer aardig afgezakt vrees ik. Knappe jongen die het echt volhoudt! vooruitzicht. Je werd er warm van. En het gaf hoop, ook al zag de toekomst er niet bepaald rooskleurig uit voor iedereen. Die hoop, die vreugde van toen, is dat gebleven? Of is dat net zoals de goede voornemens allemaal wat afgezakt?
Maar dan dat andere punt: je zorgen. Op het persoonlijke vlak, omdat je ziek bent, of omdat iemand die je liefhebt te kampen heeft met gezondheidsproblemen. Of je zorgen vanwege ruzies in je familie of vriendenkring, geldzorgen, zorgen of je je baan nog kan behouden…ook op dit vlak is er veel te noemen. En dan heb ik het nog niet eens over de dreigingen in de wereld om ons heen. Sla de krant op, kijk naar het journaal of luister naar de radio; er is heel veel aan de hand in de wereld. De angst slaat je om het hart als je denkt aan hoe zich dat allemaal zou kunnen ontwikkelen. Hoe blijf je dan positief en optimistisch in het leven staan? Waar vind je houvast? Het is nog maar een dikke maand geleden dat we met elkaar het Kerstfeest vierden. We zongen met elkaar over het Licht dat verschijnt in deze wereld. Over God die in de gestalte van een kind op de wereld kwam. Over vrede op aarde. Allemaal prachtige en bemoedigende woorden, een hoopvol vooruitzicht. Je werd er warm van. En het gaf hoop, ook al zag de toekomst er niet bepaald rooskleurig uit voor iedereen. Die hoop, die vreugde van toen, is dat gebleven? Of is dat net zoals de goede voornemens allemaal wat afgezakt?
Maar dan dat andere punt: je zorgen. Op het persoonlijke vlak, omdat je ziek bent, of omdat iemand die je liefhebt te kampen heeft met gezondheidsproblemen. Of je zorgen vanwege ruzies in je familie of vriendenkring, geldzorgen, zorgen of je je baan nog kan behouden…ook op dit vlak is er veel te noemen. En dan heb ik het nog niet eens over de dreigingen in de wereld om ons heen. Sla de krant op, kijk naar het journaal of luister naar de radio; er is heel veel aan de hand in de wereld. De angst slaat je om het hart als je denkt aan hoe zich dat allemaal zou kunnen ontwikkelen. Hoe blijf je dan positief en optimistisch in het leven staan? Waar vind je houvast? Het is nog maar een dikke maand geleden dat we met elkaar het Kerstfeest vierden. We zongen met elkaar over het Licht dat verschijnt in deze wereld. Over God die in de gestalte van een kind op de wereld kwam. Over vrede op aarde. Allemaal prachtige en bemoedigende woorden, een hoopvol Laten we proberen om die hoop en die vreugde vast te houden. (of misschien weer opnieuw op te roepen). Hoe dan? Je kunt denken aan Bijbellezen, liederen zingen, gesprekken met anderen en vooral ook het gebed. Dat kan voor ieder persoonlijk weer anders zijn. Maar in elk geval wil ik hier wijzen op die bemoedigende woorden die we elke zondag opnieuw aan het begin van de kerkdienst kunnen horen: Onze hulp is in de naam van de Heer, die hemel en aarde gemaakt heeft. Die trouw blijf tot in eeuwigheid en niet laat varen het werk van Zijn handen (of met variaties in formulering).
We horen die woorden elke week. Ze zijn zo bekend en vertrouwd dat het gevaar bestaat dat je ze niet meer bewust tot je neemt. Daarom wil ik ze nu weer even onder de aandacht brengen. De wereld om ons heen, dichtbij of verder weg, kan heel donker zijn, beangstigend. Maar vergeet niet dat we een Helper hebben. Een Helper die er was vanaf het allereerste begin en die zal blijven tot het allerlaatste. Hij laat niet varen, het werk van Zijn handen. Dat werk van zijn handen, dat zijn ook wij. Hij laat ons niet los. Die belofte klinkt elke keer weer als bemoediging. Daarmee kunnen we het doen. We staan er niet alleen voor. Zijn naam is ‘Ik ben’, of ook wel: ‘Ik ben er voor jou’. Hij is een betrouwbare metgezel door het leven heen, een echte houvast. Laten we dat niet vergeten! Dat die goede voornemens weggeëbd zijn, nou ja. Het zij zo. Maar laat het besef dat Hij met ons is, ons blijvend moed geven om verder te gaan op ons levenspad.